*

10/11/2008 - 10 Kasım-ATATÜRK Kategori: vatanimiz ATATÜRK-10 KASIM 10 Kasım 1938. Yüzyılların ötesinden gelen bir çığlığın, kendisini bin yıllar sonrasına taşıyacak o devasa koridora açıldığı o gün. Düşüncenin kanat takıp uçtuğu, engin bir sevda düşüyle gökyüzünün çalkalandığı o gün. O bitimsiz mavi anlatı. Ve o 10 Kasım’ın 61 yıl sonraya yansıyan mavi ışıldayışlı gözlerindeki gerçe. Zaman zaman dindiğim fırtınalarda, kimi gün söküldüğüm aydınlıkta, bazen de ısındığım kavgamda mavi bir ayrıntı adı yankılandıysa eğer, eğer sonsuzluğa kanat çırpan o martıya gebeyse zaman ve dudaklarda bayraklaşan O’nun adıysa eğer, demek ki her 10 Kasım’a umudu yayan her bir tören, her bir insan, her birinde taptaze bir bahar sabahı esintisince yepyeni başlangıçlar yaymış halkın dingin düşlerine ve o umut açmış düşlerin gerçeğe döndüğü anların kapısını. Bugün 61 yıl sonra Ata’yı anarken bizce önemli olan Zübeyde Hanım’ın oğlu, vaktiyle 70/75 kilo ağırlığında ve 1.65 kadar boyunda olan ve 10 Kasım 1938’de aramızdan ayrılan bu ölümlü insanı hatırlamaktan çok O’nu göremeyen kuşakların, yüz milyonlarca Türk’ün daha yıllar boyu bağlılık duyacakları, ulusça daha yıllarca bir ışık kaynağı olarak kendisine başvurulacak olan varlık, “Ölümsüz Devlet Adamı Atatürk” ya da “Düşünceler, ilkeler, amaçlar ve inançlar için kavgalardan kurulu manevi varlık olan Atatürk” olmalıdır. İşte bizi devlet adamı Atatürk’ün karşısına götüren gerçek budur… Yani Atatürk Safiye Hanım’ın değil de Hamiyet Hanım’ın sesini daha çok beğenseydi, çocukluğunda karga kovalamamış, parlarda oynamış olsaydı yahut fasulye ve pilavı değil de pırasa ve baklavayı daha çok sevseydi, kısacası etten ve kemikten kurulu, çoktan ölmüş Mustafa Kemal’in tercihleri şöyle değil de böyle olsaydı, biz Atatürk’ü yine aynı ölçüde sevecektik. Biz fizik Mustafa Kemal’in bu tercihlerini öğrenerek Atatürk’e biraz daha yaklaşmadık ve O’nu daha yakından tanımış olmadık. Ya ne oldu? Uzun süren bir savaştan yaralı, yorgun ve fakir çıkmış bir milleti aydınlık yola yöneltmiş olan, yaptığı devrimler ve attığı adımlarla gelecekteki ilerleme ve gelişmenin temellerini atan ve şartlarını hazırlayan Atatürk’ü tanıdık. 10 Kasım’da hepimize düşen görev geriye dönüp bir bakmak ve dürüst ve samimi olarak nerede bulunduğumuzu görebilmektir. 61 yıldır her 10 Kasım’da söylenegelen her şeyi bir buket yapıp bizden öncekilere sunalım. Sonra bir bakalım. O buketin bıraktığı boşluğa biz neler koyabileceğiz. Bakalım o boşluğun hakkını verebilecek miyiz? Ebediyete akıp giden 61. yıldönümleri beklemeksizin, her yıl bir buket yapmalı arda kalanlardan ve daha büyük bir buket için kolları sıvamalıyız. “Bugün O’nun için ne yaptım? ” sorusunu kendimize sormalı, dün, yarın ve tüm günlere yaymalıyız bu bitmez senfoninin berrak ezgisini… O halde haydi bizi ülkemin aydınlık geleceğine götürecek yola hep birlikte çıkalım ve haydi karanlığın tabutuna bir omuz da biz verelim. Ki gün ışısın dalga dalga ki sonsuzluk aksın ılık ılık, ki koşalım haydi 10 Kasım trenine yetişelim. Acıların, yıkıntıların üzüntüsünü karanlığı garda bırakıp temiz bir geleceğe yollanalım hep birlikte. Bir kez daha yaşayalım o ince ayırdı; “Ne mutlu Türk olana.” değil, “Ne Mutlu Türk’üm Diyene! ” diyelim ve öylece haykıralım karanlığın üstüne… BUGÜN HERKESİ MSN VE CHATTEKİ AVATARLARINA ATATÜRK'ÜN AVATAR VE YA RESİMLERİNİ KOYMAYA DAVET EDİYORUM. Atatürk ve bayrak avatarları           ATATÜRK'ÜN RESİMELRİNE DEVAM ULU ÖNDERİMİZİ SAYGIYLA ANIYORUZ!!!! Saygılarımla Altın Paten Elif(Akasya) • 2 Yorum • Yorum yaz! • Bağlantı 10/11/2007 - 10 kasım türkiye kan ağlıyor. Kategori: vatanimiz  10. yıl nutku                           Harbiye'deki Harp Akademisinden mezun olan Kurmay  Yüzbaşı Mustafa Kemal (11 Ocak 1905) Şam'daki Otuzuncu Süvari Alayında görevliyken (1905 - 1906) Karargahı Şam'da bulunan Beşinci Ordu'daki görevi   başında, Beyrut'ta arkadaşlarıyla Mustafa Kemal arkadaşları ile İstanbul'da (1909)   CEP SAATİ Atatürk, bütün hayatı boyunca, ölümden korkmayan ve ölüme meydan okuyan, tabir yerindeyse gözünü budaktan esirgemeyen bir kahramandı. Hakkında çıkarılan idam kararlarına, düşman kurşunlarına aldırmayan, cephedeki savaşı karargâhtan yöneten bir komutan savaş meydanlarında en önde, bazen de siperlerin içinde Mehmetçikle omuz omuza nöbet tutan, kurşunlara karşı göğsünü siber eden bir askerdi. Düşmanın bir kör kurşununa saati siperi olmuştu da Allah (c.c) Atatürk’ü Türk milletine bağışlanmıştı.. Atatürk bu hadiseyi şöyle anlatıyor: - “Ölüm doğru en çok atılanlardan birisiyim… Kurşun ve gülle yağmuru altında birçok müharebelere iştirak ettim … Hatta ölüm bir defa kalbimin üstünden geçti. Kalbimin üzerinde bir cep saati vardı. Ve bu saat şarapnel parçasının şiddetini kırdı.” (1) Ruşen Eşref hâdiseyi şöyle anlatıyor: - “Ortalık açıldıktan sonra idi ki, düşman hakikaten Conkbayırı’nı cehenneme çevirmişti … Denizden, karadan, büyük çaplı topların muhtelif cinsten mermileri Conkbayırı semasında bitmez tükenmez yıldırımlar vücuda getiriyordu.” Buraya kadar muhaverimizi, sâkin bir vaziyette dinleyen yüzbaşı Cevat Bey; Paşa’nın yâveri, kalın, sertliği hoşa giden bir sesle: “Bu şarapnel misketlerinden bir tanesi de Paşa’nın göğsünü okşamıştı! Dedi. “Nasıl?” dedim. “Bulunduğumuz yer, tamamen muhacimlerin (hücum edenlerin) arası idi. Paşa da ilerleyen etrafımızı seyrederken, göğsüne bir şeyin gayet kuvvetle çarptığını duymuştu. Evet, sağ tarafta, ceketinde bir kurşun yeri gördüm. Yanımda bulunan zabit (şimdi Kütahya mebusu M. Nuri Bey): (yayılırsa) askerlerimizin kuvve-i maneviyesi üzerinden yapacağı menfi tesiri düşündüm. Elim ile zabitin ağzını kapattım. “Sus!” dedim. Cevat Bey devamla: “Bir şarapnel misketi göğsünün sağ tarafına tam saatin bulunduğu cebe isabet etmişti. Saat parça parça oldu… Fakat o darbe Paşa’nın göğsünde hafif bir leke bırakmaktan başka ileri geçmemiştir.” Dedi. “Pekiyi, siz bu yaranızla uğraştığınız esnada, askerleriniz ne yapıyordu? Hücumla devam ediyor mu idi?” “Tabi. o kahramanlar, başlarında fedakâr zabitleri olduğu hâlde, gayr-i kabil-i tevkif (durdurulamaz) savletleriyle (saldırışları ile) ilk düşman hattını bire kadar boğdular. Bundan başka, önlerine tesadüf eden, imdada gelen bütün düşman kıtalarını perişan ettiler. Hatta izim münferit aksamımız (kısımlarımız) boş buldukları istikametlerden denize kadar gitmişlerdir.” TÜRK MİLLETİNİN KARA GÜNÜ 10 KASIM 1938 1938 yılının Kasım ayı... Atatürk uzun bir süredir hasta... Türk ulusu korku içinde... Herkesin kulağı radyoda... Radyoda yayınlanan haberlerde... Günlerden 10 Kasım Perşembe... Sabah saatleri... Radyonun yayını birden kesildi ve spiker Baki Süha Edipoğlu sesi titreyerek önündeki metni okumaya başladı: “Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti’nin resmi tebliğidir. Müdavi ve müşavir tabiplerin neşredilen son raporu, Atatürk’ün dünyaya gözlerini kapadığını bildirmektedir.   ATATÜRK'ÜN ÖLÜM TUTANAĞI Bu acı hadise ile Türk Vatanı büyük yapıcısını, Türk milleti ulu şefini, insanlık büyük evladını kaybetti. Milletimize içimiz yanarak, bu tarife sığmayan ziyadan dolayı en derin taziyelerimizi sunarız. Kederlerimizin tesellisini ancak ve ancak onun en büyük eserine bağlılıkta ve aziz vatanımızın hizmetinde ararız. Şurasını da her şeyden evvel beyan etmeliyiz ki, ölmez olan onun en büyük eseri Cumhuriyet Türkiye’sidir. Hükümetimiz içinde bulunduğumuz bu mühim anda,   bugüne kadar olduğu gibi dikkatle vazife başındadır. Müesses olan nizam ve vaziyeti idame hususunu, Büyük Türk Milleti’nin hükümetiyle tek vücut olarak teyit ve temin edeceğine şüphe yoktur. Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nun 33. maddesi mucibince; Büyük Millet Meclisi Reisi Abdülhalik Renda, Reisicumhur vekaleti vazifesini deruhte etmiş ve ifaya başlamıştır. Gene Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nun 34. maddesi mucibince Büyük Millet Meclisi derhal yeni Reisicumhurunu intihab edecektir. Türkiye’nin en büyük makamına, Teşkilat-ı Esasiye  Kanunu’na göre geçecek zatın etrafında hükümetiyle, şanlı ordusuyla ve bütün kuvvetiyle Türk milleti sarsılmaz bir varlık olarak toplanacak ve yükselmesine devam edecektir. Bugün ayrılığına ağladığımız büyük şefimiz Atatürk, her vakit Türk Milletine güvendi. Eserlerini bu güvenle yaptı. İdamesi esbabını da istikmal ederek güvenle büyük milletimize bıraktı. Ebedi Türk Milleti, onun eserlerini ebediyetle yaşatacaktır. Türk Gençliği onun kıymetli vediası olan Türkiye Cumhuriyeti’ni daima koruyacak ve onun izinde yürüyecektir. Kemal Atatürk, Türk tarihinde ve gönlünde daima yaşayacaktır.” Geciken teşhis Türk ulusu ve tüm dünya radyoda yayınlanan bu bildiriyle Atatürk’ün ölümünü öğrenmiş oldu. Ve derin bir yas başladı. Siroz hastalığı Atatürk’ü 57 gibi erken bir yaşta ölüme mahkum etmişti. Bu ölüm daha sonra üzerinde yıllarca  konuşulan, tartışılan, üzerine kitaplar yazıldığı halde asla tam olarak aydınlanmayan bir sorunun başlangıcı oldu. Atatürk’ün hastalık teşhisi neden on yıla varan bir gecikme ile konabilmişti? Ata’nın hastalık belirtileriyle sarsılmaya başladığı ilk yıllarda teşhis ve hastalığın takibi için kullanılan biyopsi ve kan tahlilleri henüz yapılamıyordu ama yine   de ilk krizi yaşadığı 1923 Kasım’ından burun kanaması ve kaşıntıların  başladığı 1928 Ocak’ına kadar ortaya çıkan belirtilerin isabetle değerlendirilmemiş olması düşündürücüdür. “Fazla yorgunluktan doğan  asabi bir hal” Cumhurbaşkanı seçildikten sonra Atatürk’ün sağlığı konusunda ilk haber Kasım 1923’te çıktı. Cumhuriyet ilan edileli henüz  10 gün olmuştu. Atatürk, öğle yemeği sırasında sofra başında birden bire bir kriz geçirdi. Latife Hanım’ın tedavisi için orada bulunan Dr.  Refik Saydam Bey Ata’ya bir morfin iğnesi yaptı ve krizi geçirdi. İki gün sonra bir kriz daha geldi. Bu ilkinden biraz daha hafifti. Bunun  üzerine kalp mütehassısı Dr. Neşet Ömer Bey, İstanbul’dan Ankara’ya çağrıldı. Doktor, Atatürk’ü muayene ettikten sonra rahatsızlığının “çok çalışmaktan ve yorulmaktan ileri gelen asabi bir hal” olduğunu söyledi.   Dinlenme, alkol, tütün ve kahveyi azaltması gerektiğini öğütledi. Gazi  Mustafa Kemal Atatürk iki ay rejim yaptıktan sonra sağlığına kavuştu  ve tamamen iyileşti. Aradan 3 yıldan fazla zaman geçti. 22 – 23 Mayıs 1927 gecesi Gazi bir  kriz daha geçirdi. O günlerde tarihi büyük nutkunu hazırlıyordu ve zaman zaman otuz saat aralıksız çalıştığı oluyordu. Doktorlar bu krizin  “fazla yorgunluktan doğan asabi bir hal” olduğunu söylediler.  Berlin’den gelen Prof. Dr. Von Romberg Atatürk’ün çok sigara  içmekten ileri gelen bir anjin geçirmiş olduğunu söyledi. Kasım 1936’da Atatürk yeni bir rahatsızlık geçirdi. Dr. Refik Saydam ile Dr. Asım İsmail Arar Atatürk’ün göğsünde “ihtikan” yani kan toplanması ve kan uyuşması belirtileri buldular. Eğer dikkat edilmezse bunun zatürreye  dönüşeceğini söylediler. Zatürre o yıllarda tehlikeli bir hastalıktı.  Atatürk doktorların öğütlerini ilk kez harfi harfine yerine getirdi ve kısa bir süre sonra iyileşti. 1937 yılı sonlarına doğru Atatürk’ün sağlığının bozulduğu yönünde söylentiler çıkmaya başladı. Bu söylentiler diplomatlar arasında çıkmıştı. Hatay sorunun en gergin olduğu bir ortamda böyle söylentilerin çıkması doğru değildi ve Atatürk  hastalığının yurtdışında duyulmasını hiç istemiyordu. Diplomatlar raporlarında Atatürk’ün yakında ölebileceği ihtimalini de belirtiyorlar ve Türk devlet gemisinin birdenbire motorsuz ve dümensiz kalacağı o gün için hazırlıklı olmak gerektiğini söylüyorlardı. Atatürk için ilaç siparişlerinin başladığı tarih 1938 yılının ilk günleridir. Atatürk 1938 yılına biraz hasta girdi. Doktor tavsiyeleriyle ilaç almaya, maden suyu  içmeye ve özel bir rejim yapmaya başladı. Atatürk’ün hastalığı konusundaki ilk açıklamayı 24 Şubat 1938 akşamı Dışişleri Bakanı Tevfik Rüştü Aras, Ankara’daki İngiliz Büyükelçisi’ne yaptı ve Ata’nın “soğuk almış” olduğunu söyledi. Atatürk’ün hastalığı konusundaki ilk resmi açıklama da 30 Mart 1938 akşamı Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreterliği’nden Anadolu Ajansı aracılığıyla yapıldı ve Atatürk’ün  “grip” olduğu söylendi. “Bu iyileşme sonun gecikmesidir” Atatürk’ün  sağlığından ümidin kesildiğini ilk kez Ankara’daki İngiliz Büyükelçisi  19 Ekim 1938 günü Londra’ya yazdığı “önemli” kaydını taşıyan iki satırlık telgrafla duyurdu: “Korkarım ki, Cumhurbaşkanı’nın durumu  ümitsiz ve her an ölebilir. Krala duyuruldu.” 19 Ekim akşamı İngilizler  cenaze töreni için hazırlıklara başlarken, Atatürk ilk komasından henüz çıkamamıştı ama üç gündür süren öldürücü kriz yavaş yavaş geçmeye başlamıştı. Atatürk’ün iyileşmeye başlaması üzerine 20 Ekim günü elçiliklere iletilen Atatürk’ün sağlık raporu şöyleydi: “Geceyi çok rahat  geçirdiler. Asabi araz zail olmak derecesinde azalmıştır. Umumi hal daha iyi, nabız muntazam 102, teneffüs 20, hararet derecesi 36.8’dir.” Bu dört gündür yayınlanan sağlık raporlarının yedincisiydi ve diğerlerinden daha ümit vericiydi. 20 Ekim Cuma günü Atatürk  komadan çıkmak, kendine gelmek üzereydi. O gün İngiliz Büyükelçisi  Sir. P. Loraine, Londra’ya şu telgrafı çekti: “Cumhurbaşkanının genel  durumunda hafif bir iyileşme var.Gizli: İyileşme sadece sonun gecikmesidir. O’nu ancak bir mucize kurtarabilir. Öğrendiğime göre  vücudunda biriken su beyne gitmiş ve kendisini mantığından mahrum  etmiştir. Krala duyurulması mercudur.” Atatürk komadan çıkar  çıkmaz devlet işlerinin nasıl gittiğiyle ilgilendi ve çevresindekilerden  bilgi aldı. O yıl kutlanacak olan Cumhuriyet’in 15. yıl kutlamaları Atatürk’ün rahatsızlığı dolayısıyla çok sönük geçti. TBMM’de yapılan törende tebrikleri Cumhurbaşkanı adına TBMM Başkanı Mustafa Abdülhalik Renda kabul etti. Atatürk Dolmabahçe’deki yatağındaydı ve  o günü ve o geceyi çok düşünceli geçirmişti. Atatürk 15. Cumhuriyet  Bayramı dolayısıyla Türk ordusuna son bir defa seslenmek, orduya görevini hatırlatmak gereği duydu ve Mareşal Fevzi Çakmak’la birlikte Başbakan Celal Bayar’ın okuduğu aşağıdaki metni hazırladı:Hasta yatağından Ordu’ya hitap “Zaferleri ve mazisi insanlık tarihi ile başlayan, her zaman zaferle beraber medeniyet nurlarını taşıyan kahraman Türk Ordusu: Memleketini en buhranlı ve müşkül anlarda  zulümden, felaket ve musibetlerden ve düşman istilasından nasıl korumuş ve kurtarmış isen Cumhuriyetin bugünkü feyizli devrinde de askerlik tekniğinin bütün modern silah ve vasıtaları ile mücehhez olduğun halde vazifeni aynı bağlılıkla yapacağına hiç şüphem yoktur. Bugün Cumhuriyetin 15. yılını mütemadiyen artan bir refah ve kudret içinde idrak eden büyük Türk milletinin huzurunda kahraman ordu, sana kalbi şükranlarımı beyan ve ifade ederken büyük ulusumuzun iftihar hislerine de tercüman oluyorum. Türk vatanının ve Türklük camiasının şan ve şerefini dahili ve harici her türlü tehlikelere karşı korumaktan ibaret olan vazifeni her an ifaya hazır ve amade olduğuna benim ve ulusumuzun tam bir inanç ve itimadımız vardır. Büyük ulusumuzun orduya bahşettiği en son sistem  fabrikalar ve silahlar ile bir kat daha kuvvetlenerek büyük bir feragatinefis ve istihkarı hayat ile her türlü vazifeyi ifaya müheyya olduğunuza eminim. Bu kanaatle kara, deniz, hava ordularımızın kahraman ve tecrübeli kumandanları ile subay ve eratını selamlar ve  taktirlerimi bütün ulus müvacehesinde beyan ederim. Cumhuriyet Bayramının 15. yıldönümü hakkımızda kutlu olsun.” Son koma.  Atatürk’ün son komasının tarihi 8 Kasım’dır. Doktorların en çok korktukları biriken suyun Atatürk’ün vücudundan alınması sorunuydu. Çünkü birinci defa karnı delinip su alındıktan sonra Atatürk komaya girmişti.Bir defa daha komaya girerse artık kurtulamayacağını doktorlar çok iyi biliyorlardı. Atatürk’ün doktorları Fransız Profesör  Fiessinger’e telgrafla akıl danışıyordu. Fransız doktor bazı öğütlerde  bulunuyordu ama bu öğütler uygulansa bile vücudunda biriken su çekilince arkasından koma durumunun geleceği belli gibiydi. Bu da Atatürk’ün ölümü demekti. Bu yüzden doktorlar Atatürk’ün vücudunda biriken suyun çekilmesini mümkün olduğunca ertelemeye çalışıyorlardı. 7 Kasım günü Atatürk artık daha fazla  dayanamayacağını vücudundaki suyun derhal alınmasını emretti. Onu  oyalamaya çalışan doktorlara sinirlenen Atatürk, çaresizlik içinde suyu  alma hazırlığı içinde olan doktorlar odadan çıkınca Hasan Rıza Soyak’a  döner ve kızgın bir sesle; “Niçin tereddüt ediyorlar, olacak olur” der. Aynı gün doktorlar Atatürk’ün vücudundaki suyu çekmeye başlarlar. Kendisi suyun hepsinin çekilmesini ve kaç litre su alındığının sayılmasını istemiştir ama doktorlar suyun hepsini çekmeye gitmemiştir.  Vücudundan altı litre su alındığı halde kendisine 12 litre su alındığını söylemişlerdir. Atatürk vücudundaki suyun kısmen alınmasından yaklaşık 30 saat sonra, yani 8 Kasım günü saat 19.00 sularında ikinci komasına girmiştir. “Aleykümselam” Atatürk’ün Genel Sekreteri Hasan  Rıza Soyak, Ata’nın bir daha çıkmayacağı ikinci komasından önce olanları şöyle anlatıyor: “O gün son gıda olarak saat 17.15’te dört kaşık  elma suyu almıştı. Saat 18.35’te fenalaştığını bildirdiler. Dairesine koştum. Atatürk yatağının ortasına oturmuş, iki elini yanlarına dayamış mütemadiyen öğürüyor ve ‘Allah kahretsin’ diye söyleniyordu. Ara sıra  da hizmetçilerin tuttukları tasa koyu kahverengi pıhtılaşmış kan çıkarıyordu. Nöbetçi doktor Abreveya ile o sırada yetişen Prof. Neşet Ömer İrdelp, kendisine yine bir taraftan ilaçlar enjekte etmeye, bir taraftan da buz parçaları yutturmaya başladılar. Bir aralık sağında bulunan tuvalet masası üzerindeki saate baktı. Herhalde iyi göremiyordu ki bana ‘Saat kaç?’ diye sordu. ‘Yedi efendim’ dedim. Aynı suali bir iki defa daha tekrar etti. Bu Ata’nın son sorusuydu. Biraz  sükunet bulunca yatağa yatırdık.Başucuna sokuldum. ‘Biraz rahat ettiniz değil mi efendim’ diye sordum. ‘Eeee’dedi. Arkamdan Neşet Ömer İrdelp yanaşıp rica etti. ‘Dilinizi çıkarır mısınız efendim?’ Dilini ancak yarısına kadar çıkardı. Doktor İrdelp tekrar seslendi. ‘Lütfen biraz daha uzatınız.’ Nafile.. Artık söyleneni anlamıyordu. Dilini uzatacağı yerde tekrar tamamen çekti. Başını biraz sağa çevirerek Dr. İrdelp’e dikkatle baktı ve ‘Aleykümselam’ dedi. Bu onun son sözü  oldu.” Memleket meseleleri Atatürk 29 Ekim Cumhuriyet bayramında olduğu gibi 1 Kasım 1938'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin açılış töreninde de bulunamadı. Hazırladığı açılış nutkunu Başbakan Celâl  Bayar okudu. Atatürk bu nutkunda ülkenin imarı, sağlık hizmetleri ve ekonomi konularındaki faaliyetleri açıkladı. Bundan başka eğitim ve kültür konularına da temas edip gençliğin millî şuurlu ve modern  kültürlü olarak yetişmesi için İstanbul Üniversitesi'nin geliştirilmesi,  Ankara Üniversitesi'nin tamamlanması ve Van Gölü civarında bir üniversitenin kurulması için çalışmaların yapıldığını belirtti. Türk Tarih ve Türk Dil kurumlarının çalışmalarından duyduğu memnuniyeti açıkladı. Ayrıca Türk gençliğinin kültürde olduğu gibi spor sahasında da idealine ulaştırılması için Beden Terbiyesi Kanunu'nun uygulamaya konulmasından duyduğu memnuniyeti belirtti. Atatürk, ölümüne kadar  memleket ve devlet meselelerinden bir an olsun uzak kalmamıştı. Tören  ve cenaze 16 Kasım günü Atatürk'ün tabutu, Dolmabahçe Sarayı'nın büyük tören salonunda katafalka konuldu. Üç gün üç gece, gözü yaşlı bir insan seli ulu önderine karşı duyduğu saygı, minnet ve bağlılığını ifade etti. Cenaze namazı 19 Kasım günü Prof. Şerafettin Yaltkaya tarafından kıldırıldı. On iki generalin omzunda sarayın dış kapısına çıkarılan  tabut, top arabasına konularak, İstanbul halkının gözyaşları arasında Gülhane Parkı'na götürüldü. Buradan bir torpido ile Yavuz zırhlısına  nakledildi. Büyük Ada açıklarına kadar, donanmamız ve törene katılmak için gelmiş olan yabancı gemilerin eşlik ettiği Yavuz zırhlısı cenazeyi İzmit'e getirdi. Burada Yavuz zırhlısından alınan cenaze, özel bir trene kondu. Atalarına son saygı görevlerini yapmak üzere toplanan halkın kalbinde derin bir üzüntü bırakarak Ankara'ya getirilmek üzere hareket edildi. Atatürk'ün vefatı üzerine cumhurbaşkanı seçilen İsmet İnönü, Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı, bakanlar, Genelkurmay Başkam, milletvekilleri ile ordu ve devlet ileri gelenleri tarafından karşılanan cenaze, Türkiye Büyük Mîllet Meclisi önünde hazırlanan  katafalka kondu. Ankara halkı da onun cenazesi önünden saygıyla geçerek son görevini yaptı. 21 Kasım 1938 Pazartesi günü, sivil ve askerî  yöneticiler ile yabancı devlet temsilcilerinin hazır bulunduğu ve on binlerce insanın katıldığı büyük bir tören yapıldı. Daha sonra Atatürk'ün tabutu katafalktan alınarak Etnografya Müzesi’nde  hazırlanan geçici kabre kondu. Anıtkabir Türk milleti daha sonra, bu büyük insana layık, Ankara Rasattepe'de bir Anıtkabir yaptırdı. 10 Kasım 1953'te Etnografya Müzesinden alınan Atatürk'ün naşı Anıtkabir'e getirildi. Burada yurdun her ilinden getirilmiş olan vatan toprakları ile hazırlanan ebedî istirahatgâhına yerleştirildi. Atatürk’ün Anıtkabir’e naklini Prof. Dr. Kamile Şevki Mutlu’nun 14 Mart 1964 Tıp Dergisine yazdığı yazıda şöyle anlatıyor: “8 Kasım 1953 Pazar. Gece saat 23.00. Ankara Yüksek caddesindeki evimde yatağımdayım. Başucumdaki telefon sesiyle gözümü açıyorum. Bademcik foküsüne bağlı sepsisten ateşim o gün 11 defa 40’a çıkmış inmiş ve beni pestile  çevirmişti. Salondaki telefonda konuşmaya başlayan eşim Dr. Nusret Mutlu’nun sesini işitiyorum. Az sonra yatağıma geliyor ve Ankara valisi  seninle konuşmak istiyor diyor. Vali, Ata’nın naşının anıt kabre nakli için kurulmuş ve o saatlerde çalışmakta bulunan komite namına beni vazifeye davet ediyordu. Tahnitli olarak muhafaza edilmekte olan azizi ölünün naşı, ananeye uyularak toprağa verileceğinden tarafımdan muayenesini kararlaştırmışlar. Basiretim bağlanmış olacak, hastalığımı anlatarak bu vazifeyi başka bir meslektaşımın yerine getirmesini ileri sürüyorum. Konuşmanın mahiyetini fark eden eşim, telefonda benim üzerimdeki ısrarlar iştirak ile “ben seni sarar sarmalar götürürüm, bu fırsat kaçırılır mı, tarihi vazife diye telaşlı işaretler yapıyor ve bir şeyler daha fısıldıyor.. Birden irkiliyorum ve ‘peki gelirim’ diyorum. Ertesi sabah 9 Kasım 1953 Pazartesi. Etnografya müzesinde aziz ölünün huzurundayız. Titriyorum. Eşim bütün kuvvetiyle tutmasa yere yuvarlanacağım. Komite üyeleri solumda geride duruyorlar. Yüksek teknik öğretmen okulundan on öğretmen önümdeler. Bana yardımcı olarak geceden isimlerini verdiğim adli tıp doçenti, kıymetli ve vefakar eski mesai arkadaşım Dr. Cahit Özen, Histoloji asistanım Dr. Şeref Yazgan ve Ankara Numune Hastanesi otopsi salonunda vaktiyle uzun  yıllar benimle beraber çalışmış emektar Salih Kebapçı yanımdalar; gözümün içine bakıyorlar, çıt yok. Genç öğretmenlere gül ağacından yapılmış tabutun kapağını açmalarını söylüyorum. Ne çevik ve enerjik  bir çalışma Vidaların sökülmesi dakika bile almıyor. Kapak kaldırıldı. Şimdi lehimli kurşun tabut görünüyor. Bunun kapağının yalnız üç kenarında lehimin sökülmesini istiyorum; bu da hemen yerine getiriliyor. Lehimi sökülmeyen kenarı üzerinde çevrilerek kapağın açılmasıyla derin bir huzura kavuşuyorum; çünkü naaş ile tabut arasındaki boşlukları silme dolduran ince talaş tozu ıpıslak. Ve tahnit  solüsyonundaki şimik maddelerin kokusunu almaktayım. Heyecanım artıyor. Demek Ata’nın maddi varlığını, fani hayatına son verdiği  andaki durumu ile görebileceğim. Halbuki kulaklarımıza ne dedikodular gelmişti; tahnit iyi yapılmamış, pütrifikasyon neticesi husule gelen gazlarla tabut patlamış, nöbetçi er korkusundan bayılmış vs. vs... Bu söylentilerden bir patolog olarak yıllarca nasıl üzülmüştüm. Şimdi ise şu ıslak talaş tozu bana her işin yolunda yapılmış olduğunu kesin olarak haber veriyordu. Talaş tozu tabutun ayak tarafına doğru toplandı. Naaş kahve rengi muşamba ile sarılı olarak göründü. Yüzünü örten ıslak pamuk kitlesi kaldırıldı ve Ata’nın mü-heykel yüzü ile karşılaştım. Ata ve eseri bir an birbirimize bakıştık sanki... Uzun kaşlarından ince bir tutam sol göz kapağının üzerine inmiş, Ata sanki,  15 yıl önce Dolmabahçe Sarayı’ndaki hasta yatağında uyuyor... Ağzımdan hemen şu sözler döküldü: Bu tahniti eski Gülhane hocalarından Prof. Dr. Lütfi Aksu yapmıştı. Kendisi iki sene önce rahmetli oldu. Nur içinde yatsın. Evet, ideal bir tahnitti bu. Rahmetli hoca kullandığı solüsyondan birer şişeye doldurup ağızlarını lehimlemiş, üzerlerine yapıştırdığı etiketlere terkibini kaydetmeyi de ihmal etmemiş  ve bunları Ata’nın kolları arasına yerleştirmişti. Başımı çevirdiğim zaman kimse nefes bile almıyor zannettim. Aşağıda duran komite üyelerine ‘Yüzünü görmek ister misiniz’ dedim. Ansızın bir ürperti, bir geri çekilir gibi hareket ve sonra yine derin bir sükut... Saygı duruşunda bulunan subaylara varıncaya kadar, herkesin bir bir katafalka çıktığını  ve Abdülhalik Renda’nın aziz ölünün yüzü ile karşılaşır karşılaşmaz tabutun yanına yıkıldığını unutamam. O arada Doç Dr. Cahit Özen elimi öpüyor ve heyecanla şunları söylüyor: ‘Hocam sağ olun, bana bu tarihi günü yaşattınız.’ Komite üyelerine naşın tahta tabuta hemen o gün konulmasının mahzurlarını ve bu işin anıt kabre nakil töreninin yapılacağı ertesi sabahın erken saatlerine bırakılmasının fenni zaruretini açıklıyorum. Numune hastanesine gönderdiğim Dr. Şeref Yazgan’a bir miktar fiksatör hazırlatıp kurşun tabut içine ilave ediyoruz. Kapak yeniden  lehimleniyor. Üzerine gül ağacından tabut kapağı da konuluyor ve  oradan ayrılıyorum. Ertesi gün 10 Kasım 1953 Salı. Yataktan  kalkamayacak haldeyim. Doç. Dr. Cahit Özen, Dr. Şeref Yazgan ve emektar Salih bir gün önce verdiğim talimat üzerine çalışacaklar.  Kendim işin başında bulunamayacağımdan huzursuzlaştığımı gören eşim bu ekibe katılmak üzere erkenden evden çıkıyor. Ne yazık ki ben  hiç olmazsa töreni radyodan rahat rahat izleyecek durumda dahi değildim. Naşın toprağa verilmesine kadar oradan ayrılmayan eşim  akşam eve döndüğünde, Ata’nın gözkapaklarını düzeltirken ellerinde  kalmış olan kaşlardan birkaç tane getirdi. Çok ilgi çekici bir olayı da  anlattı. Aziz ölü tahta tabuta nakledilirken, birisi Doç. Dr. Cahit  Özen’e katlanmış küçük bir kağıt uzatarak ‘Hemşehrisi yolladı, koynuna koyacakmışsınız’ demiş. Cahit Özen kağıdı açıp bakmış, eski Türkçe yazılı olduğunu görünce bir lahza duraklamış, sonra ‘Ben bunu  koymam, Atatürk bana kızar’ demiş ve koymamış. Genç tıbbiyeli; yukardan beri anlattıklarım, tarihi bir olayın müspet vesikası olmaktan başka bir değer taşımaz. Senin asıl üzerinde duracağın nokta Cahit  Özen’in iliklerine kadar işlemiş bir Atatürkçülüğü sembolize eden sözleridir. Ata’yı ve devrimlerini anlamayanlar bu yazıyı da okuyunca,  belki onu yine dinsizlikle itham edeceklerdir. Halbuki, O memleketin yüzyıllar boyunca geri kalmasındaki faktörlerin başında cehalet ve yobazlığın zalim rolünü görmüş, hurafelerden kurtulmanın ve orta çağ atmosferinden sıyrılıp çağdaş devre ulaşmanın tek yolunu ‘Hayatta en hakiki mürşit ilimdir’ vecizesiyle dile getirmiştir. Dinin emri de budur.       ATATÜRK'ÜN CENAZE TÖRENİ ATATÜRK ÜLMEDİ HİÇ BİR ZAMANDA ÖLMEYECEK DAİMA KALBİMİZDE YAŞAYACAK SİZLERİ 1 DAKİKALIK SAYGI DURUŞUNA VE ARDINDANDA İSTİKLAR MARŞINA DAVET EDİYORUM. AZİZ ATAM SENİ ESERLERİNİ MİNNETLE ANACAĞIZ SONSUZ SAYGILARIMIZLA HUZURUN DA EĞİLİYORUZ NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE 14 NİSAN 2007 ATATÜRK VE CUMHURİYET MİTİNGİNDE ANITKABİR 14 NİSAN 2007 ANITKABİR DE ATA'NIN NÖBETİNİ TUTAN MEHMETCİĞİN GÖZYAŞLARINI SİLEN EMEKLİ ÖĞRETMEN 14 NİSAN 2007 ATATÜRK VE CUMHURİYET MİTİNGİNDE ANITKABİR 14 NİSAN 2007 ANITKABİR DE ATA'NIN NÖBETİNİ TUTAN MEHMETCİĞİN GÖZYAŞLARINI SİLEN EMEKLİ ÖĞRETMEN                            ***altın paten akasya**       ATATÜRK bu yazıları ve resimleri sitelerinizde yaynlayabilirsiniz ancak;lütfen altına www.altinpaten.blogcu.com dan alıntıdır diye yazarsanız sewinirim bys                  ***altın paten akasya***   • 7 Yorum • Yorum yaz! • Bağlantı 1/11/2007 - türk ulusunun başı sağ olsun... ama bu son olsun... Kategori: vatanimiz YETER ARTIK.... YETER ALLAH' HIM ... ATEŞ DÜŞTÜ YÜREKLERİMİZE... HANGİ ANA DAYANIR, HANGİ BABA BU ACIYAA... KISA ZAMANDA. KAÇ ŞEHİT VERDİK... DAYANMIYOR YÜREKLER... SON OLSUN ALLAH'IMM B U SONNN... YAZIK DEĞİLMİ... EVİN DİREGİNİN CAN VERMESİ, YETİM KALAN , GÖZÜ YAŞLI ÇOCUKLAR... NE SUÇLARI VAR... TÜRK EVLADI OLMAK MII.... Kars : Komando Er Turgay Salgar 5 ay sonra terhis olacaktı Konya: Er Murat Uçar Çiçeği burnunda bir damattı Çorum : Komando Er Sıddık Küçükgöz Nişanlısı yolunu gözlüyordu Konya : Komando Er Mehmet Yıldırım Babası sakat, ailenin direği oydu... Gaziantep : Piyade Er Mehmet Coşkun Kürt kökenli şehidimiz Diyarbakır: Er Fethullah Selçuk Yetim büyüdü Şanlıurfa : Er Kasım Aksoy İki çocuğuna kavuşamadı Niğde: Emrah Eryılmaz 'Son operasyonum döneceğim' demişti Şanlıurfa: Mehmet Uyar Açıköğretim 2'nci sınıfta öğrenciydi. Malatya: Ahmet Sarıoğlu Ailenin tek oğluydu. Denizli: Bayram Güzel Annesi "Kuzumu getir Şırnak Dağları" diye ağlıyor. Samsun : Er Seyfi Altuntaş Terhisine 5 ay vardı Erzurum: Onbaşı Şükrü Karataş: Terhisine 29 gün vardı. BU LİSTE SON OLSUN .... GÖNÜLLER YANMASIN... EVLATLAR, ANALAR BABALAR SAHİPSİZ KALMASIN..... MEKANLARI CENNET OLSUN.... NUR İÇİNDE YATSINLAR.... NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE..... seraplaherseyyy den alıntıdır. • yok Yorum • Yorum yaz! • Bağlantı 1/11/2007 - çanakkale Kategori: vatanimiz mrb. pazar akşamı bi arkadaşımın doğum günü partisindeydim. ve bir kitap dikkatimi çekti. ismi ''Çanakkale'' idi. Kitabın arka kapağını okudum ve arkadaşımdan rica ettim. o kitabın kapağının yazısını bana yazıcıdan çıkarttı.saolsun. ve ben de sizlerle paylaşmak istedim.   Yarım milyon can düştü yere...savaşın en acı yerinde duruyorlardı şimdi.Gözyaşının kana karıştığı anda,artık ölümden başka seçenekleri kalmamıştı... Bir yanda,binlerce kilometre uzaktan gelen ve neyle karşılaşacağını henüz bilmeyen askerler;öte yanda ise yaşadığı yeri korumaya and içmiş vatanseverler vardı... VATANIN TANIMI, BU SAVAŞLA BİRLİKTE YENİDEN YAPILDI... ''Karaya çıkardığımız birliklerle eş güdümlü çalıştığımız halde başarılı olamamamızın asıl nedeni; bizin işgal için savaşmamız .Türklerin ise vatanlarını canla başla savunmalarıdır.temmuz ayı başında 400 metrelik bir arazi parçası 17 bin zayiatla ele geçirildi.Böylesi kanli bir başarı başka hiçbir cephade görülmemiştir.'' General Hamilton ''Avrupa'da hiçbir asker yoktur ki, bu ifadenin altını çiziyorum,Türklerle mukayese edilebilsin.Misal olarak Gelibolu'yu zikretmek isterim.orada bizim gemi ateşlerimizle büyk zayiata uğrayan kıtalar Türk olmasalardı, yerlerinde kalamaz ve derhal değiştirilirlerdi.Halbuki Türkler, bütün muharebe müddetince yerlerinde kaldılar.'' General Tawshend ''Türkler, Çanakkale'yi zorlayan, çağının en ileri tekniğine sahip güçler karşısına adeta bir kale gibi dikilmişlerdir.'' Churchill                                sewgilerimle                                      akasya • yok Yorum • Yorum yaz! • Bağlantı ALTIN PATEN AKASYA